|Դու ես իրական հրեշը|

֊Չոն...։Ես մի խնդրանք ունեմ։Կարող եմ հաճախակի հանդիպել նրա հետ։Իմ աչքեչում արցունքներ երևացին։Չոնգուկը հարցական նայեց ինձ,հետո Թեհյոնին,ով նույնպես զարմացած էր,բայց նրա աչքերը փայլում էին։֊Նամի ինչեր ես խոսում։Ես նայեցի Թեհյոնին և ասացի.֊Ուղակի թույլ տուր ինձ,գոնե շաբաթ մի քանի անգամ հանդիպել նրա հետ։Խնդրում եմ...։Չոնգուկը հոգոց հանեց։Նա մոտեցավ և իմ ականջին ցածր ասաց.֊Բայց Նամի դու վստահ ես,ախր նա...Ես բռնեցի նրա ձեռքը։֊Գուկի,խնդրում եմ ևս մեկ անգամ վստահիր ինձ։Ես գիտեմ ինչ եմ ուզում։Նա լռեց նայեց Թեհյոնին և ասաց.֊Լավ,բայց,֊նա դանդաղ մոտեցավ Թեհյոնին,֊եթե իմանամ,որ նա քեզ վնասել է...ես իմ արարքների համար պատասխանատու չեմ,գլուխդ կթրցնեմ Կիմ։Չոնգուկը եկավ և մենք դուրս եկանք։Վերջին պահին ես շրջվեցի և տեսա Թեհյոնի ժպիտը,ես նույնպես նրան ժպտացի։

                              ***

Թեհյոնը երջանիկ էր։Նրան երջանկացրեց միայն այն փաստը,որ աղջիկը ցանկացավ տեսնվել նրա հետ։Այդ ամենին գումարած նա նաև ժպտաց իրեն։Միթե սա է երջանկությունը հարցրեց ինքն իրեն Թեհյոնը։Այո',կարծես թե սա է։Նա նստեց բազմոցին և սկսեց պատկերացնել իր և աղջկա հանդիպումները։Նա վերցրեց թուղթ և սկսեց ինչ֊որ բաներ գրել։Առաջին հանդիպում։Վայր֊Կինոթատրոն։Նվեր Նամիի համար֊կոնֆետների մեծ տուփ և փափուկ արջ։Թեհյոնը կազմել էր,այս ցուցակը։Նա բավականին երկար էր մտածել նվերի համար։Առաջին հանդիպման համար լավ կլիներ ավելի թեթև բաներ ընտրել։Միթե իսկապես սա է երջանկությունը։

                             ***Նամին արդեն տանն էր։Նրան դիմավորեցին Հյունջինն ու Ֆելիքսը։Չոնգուկը զայրացած էր,բայց ամբողջ ճանապարհին ոչինչ չեր ասում։֊Քույրիկ չես պատկերացնի ինչ ուրախ եմ,որ ազատվեցիր այդ հրեշից։Ինձ դուր չեկավ այդ բառը։Այո,ես նույնպես նրան սյդպես էի անվանում,բայց այդ "հրեշը" երեկ լաց էր լինում աղջկա առաջ։Չհասցրիր դու ոչինչ ասել,երբ Չոնը ընդհատեց Հյունջինին։֊Դե Հյունջին ինչ ես խոսում։Քո քույրը ցանկություն է հայտնել հանդիպել նրա հետ։Այն էլ շաբաթը մի քանի անգամ,֊սարկազմ Չոնի կողմից։Բոլորը միանգամից նայեցին քեզ։Հյունջինը բռնեց ուսերիցդ և ասաց.֊Նամի ինչեր է նա խոսում։Ինչ հիմարություն ես ասել։Ախր նա...֊Հյուն։Ես իսկապես դա ասել եմ։Չոնը չի ստում։Ֆելիքսը մոտեցավ և ձեռքը դրեց քո այտին,իսկ Հյունջինը մի կողմ հեռացավ։֊Նամի դու հաստատ նման բան ես արել,ախր նա,նա։Դու հասկանում ես,որ նա է սպանել մեր հորը։Չոնգուկը նստեց բազմոցին և գլուխը առավ ձեռքերի մեջ։֊Այո գիտի,որ դա նա է եղել։Բայց նա ցանկանում է հանդիպել նրա հետ։Նամին այդ պահին իրեն զզվելի զգաց։Չոնգուկը վեր կացավ և ցանկանում էր հեռանալ,սակայն նրան կանգնեցրեց Նամիի ձայնը։֊Դա նա չի եղել։Նա կապ չի ունեցել այդ սպանության հետ,֊Չոնգուկը ետ նայեց,֊ն..նա իսկապես կապ չի ունեցել։Դա Պակերի ընտանիքի ձեռքի գործն է։Բոլորը հարցական նայեցին աղջնակին։Չոնգուկը արագ մոտեցավ քեզ։֊Ինչեր ես խոսում Նամի!!Դա նա է եղել։Ինչ է ուղեղդ կերել է այդ աննորմալը։!!!Նամիի աչքերը լցվեցին և նրա ձայնը բարձրացավ։֊Այո!!Եվ նա չի ստում հաստատ։Քեզ սխալ տեղեկություն են տվել Չոն։Դու անհիմն ես նրան մեղադրում։Եվ ոչ միայն նրան,այլ նաև ինձ!!։Չոնգուկը չդիմացավ և ուժեղ ապտակեց Նամիին։Նամին բռենց այտը և երկար ժամանակ չէր բարձրացնում գլուխը,հետո դանդաղ բարձրացրեց այն և տեսավ Չոնգուկին,ում դեմքին զղջման ոչ մի նշույլ չկար։֊Չհամարձակվես ձայնդ բարձրացնել։Գնա քո սենյակ և չհամարձակվես դուրս գալ առանց իմ թույլատվության։Աղջիկը զզվանքով նայեց եղբորը և ասաց.֊Դու նրան ես անվանում հրեշ,բայց ինքդ հիմա այդպիսին ես։Դու ես իրական հրեշը։Այդ ասելով Նամին արագ բարձրացավ իր ննջարան։Նա ընկավ անկողնուն և սկսեց լաց լինել։  Երկար արցունք թափելուց հետո նստեց մաքրեց արցունքները։Նույն պահին սենյակի դուռը թակեցին։֊Մտեք։Ներես եկավ Ֆելիքսը։Նա նստեց Նամիի կողքին և նայեց նրա կարմրած աչքերին։  ֊Դե Նամի։Նա ընդհամենը բարկացել էր։Պետք չէ այդքան լաց լինել։Նամին չզսպեց իրեն և կրկին սկսեց լաց լինել։Ֆելիքսը գրկեց նրան և գլուխը դրեց իր ծնկներին։Նա մոր նման շոյում որ Նամիի գլուխը։֊Ախր Լիքս նա երբեք ինձ չէր հարվածել,նույնիսկ ձայնը չէր բարձրացրել։֊Նա(Նամի անվան կրճատ ձևը) դու լավ գիտես,որ հայրիկը նրա համար շատ ցավոտ թեմա է։Ախր դու ոնց չես հասկանում,որ Թեհյոնը...։Նամին միանգանից վեր կացավ։֊Ֆելիքս,Թեհյոնը չի սպանել մեր հորը։Ինչպես չեք հավատում։֊Ախր ոնց կարող էիր դու հավատալ նրա դատարկ խոսքերին։Նա պարզածես մաքրել է գլուխդ քույիկս։֊Ո'չ։Միևնույն է ես կապացուցեմ,որ նա անմեղ է,֊Նամին միանգանից կանգնեց և նայեց եղբոր աչքերի մեջ,֊իսկ հիմա խնդրում եմ դուրս գնա,ես ցանկանում եմ մենակ մնալ։Շնորհակալ եմ աջակցության համար։Ֆելիքսը գրկեց Նամիին և դուրս եկավ սենյակից։

Նամին որոշեց մաքրել այս ամբողջ օրերի արցունքները։Նա երկար ժամանակ էր ինչ չէր փոխել իր զգեստը։Նա վերցրեց իրեն անհրաժեշտ իրերը և սմենակարևորը իր սիրելի գիշերազգեստը և անցավ լոգարան։  Տաք ջրի կաթիլները թափվում էին աղջկա մերկ մարմնի վրա և հանգստացնում։Այդ ջուրը ոչ միայն մաքրում էր մարմինը,այլ նաև' մտքերը։Նա ոչնչի մասին չէր մտածում։  Ահա լոգանքից հետո,նա ասես նոր լույս աշխարհ եկած լիներ։Նամին զգաց կյանքի բույրը։Գարնան բույրը,որը նրա համար միշտ նոր կյանքի սկիզբ է եղել։Նա վերադարձավ իր սենյակ և սրբիչով սկսեց շփել իր վարսերը։Նա հիշեց,թե ինչպես էր Թեհյոնը դրանք ուղղում։Նույնիսկ չնակատեց,թե ինչպես այդ հիշողությունից հետո նրա դեմքին ժպիտ առաջացավ։  Նա հիշեց,որ պետք է հանդիպի Թեհյոնի հետ,բայց նրանք նույնիսկ միմյանց հեռախոսահամարները չունեն։Նամին սկսեց ամենուր փնտրել իր հեռախոսը։  ֊Գրողը տանի,֊նա հասկացավ,որ այն Թեհյոնի մոտ է։Միթե նա չի կարողանալու կապի դուրս գալ Թեհյոնի հետ։Այդ մտքից նրա մարմնով սարսուռ անցավ...