|Վերջաբան|

5 տարի անց։

Նամին կանգնած էր երկար հայելու առաջ։Նրա ալ կարմիր զգեստը ընդգծում էր գեղեցիկ ու սլացիկ մարմինը,իսկ ալիքավոր մազերը ծածկել էին զգեստի մեջքի բացվածքը։Նրա կյանքի դժվար ժամանակները ավարտվել էին,իսկ նոր կյանքը ասես սկսել էր տղայի ծննդով,որ այսօր արդեն հինգ տարեկան էր դառնում։Հայելու մեջ երևաց ևս մեկը,ով կանգնած էր Նամիի ետևում և լուռ հետևում էր նրան։  Նրանց հայացքները հանդիպեցին հայելու մեջ։Թեհյոնը կամաց մոտեցավ և ետևից գրկեց աղջկան։  ֊Ինչպես միշտ հրաշալի տեսք ունես սիրելիս։Աղջիկը ժպտաց և ձեռքեր դրեց Թեհյոնի ձեռքերի վրա։  ֊Չես պատկերացնի ինչ ուրախ,որ ունեմ քեզ և Սոջունին,֊ցածր ասաց աղջիկը։֊Շնորհակալ եմ Նամի։Դու ինձ տվեցիր այն երջանկությունը,որը ինձ իսկապես չէր հերիքում։֊Մենք պակասում էինք իրար  Թե։Ես ունեի քո կարիքը,իսկ դու իմը։Դա անխուսափելի էր։Թեհյոնը շրջեց Նամիին և համբուրեց։֊Ես երբեք չեմ հոգնի քեզանի Նամի։Գնա՞նք։Աղջիկը գլխով արեց և նրանք դուրս եկան բակ։Այնտեղ ամեն ինչ զարդարված էր։Օդում թռչում էին պղպջակները։Մուլտհերոսները զբաղեցնում էին երեպաներին։Նրանց մեջ երևացին,այդքան ծանոթ փայլող աչքերը։Այդ աչքերը նկատեցին Թեհյոնին և Նամիին և վազեցին դեպի նրանց։֊Մա՜մ,իսկ ինչու՞ քեռի Ֆելիքսը դեռ չի եկել։Ֆելիքսի հետ կապը անհնար էր կտրել։Նա և Նամին շատ կապված էին իրար հետ։Նամին և Թեհյոնը իրենք այցելեցին Ֆելիքսին իրենց հարսանիքի հրավիրատոմսերը տալու,իսկ Ֆելիքսը իր հերթին իր և եղբայրները փոխարեն ներողություն խնդրեց Թեհյոնից։Անհնար կլիներ պատկերացնել Նամիի համար կյանքի կարևորգույն փուլերը,առանց սիրելի եղբոր։Իսկ Չոնգուկի և Հյունջինի հետ նա այդպես էլ չտեսնվեց։Թեհյոնն էլ չէր ցանկանում խոսել այդ թեմայով։Նա գիտեր,թե որքան ցավոտ է այդ թեման Նամիի համար։  ֊Ինչ֊որ մեկը իմ անունը տվե՞ց։Սոջունի ետևից երևաց Ֆելիքսը։֊Քեռի՜։֊Սոջուն այդքան արագ մի վազիր,֊ասաց Նամին։Թեհյոնը ձեռքը դրեց նրա կոնքին և դեպի իրեն քաշեց։֊Մի գուցե նա ֆուտբոլիստ դառնա,֊ասաց նա ժպտալով,֊բավականին արագ է վազում։  Նամին ժպտաց և նայեց կրկին Ֆելիքսի և տղայի կողմը։Նրանք միասին փաթեթավորում էին Լիքսի բերած նվերները։  ֊Դու նրան շատ ես երես տալիս Չոն,֊ժպիտը դեմքին ասաց Թեհյոնը։֊Ես նրա քեռին եմ Կիմ,դա իմ պարտականությունն է։Նրանք միասին սկսեցին ծիծաղել,բայց հանկարծ Նամին հեռվում տեսավ այդքան հարազատ,բայց նաև այդքան օտար դարձած հայացքը։  Նրա ժպիտը դեմքից սահեց։Դա աննկատ չմնաց։Թեհյոնը նայեց աղջկա հայացքի ուղղությամբ։֊Նա ինչ է անում այստեղ գրողը տանիԹեհյոնը ցանկսնում էր գնալ Չոնգուկի ուղղությամբ,սակայն նրան կանգնեցրեց Նամին։  ֊Ես ցանկանում եմ խոսել նրա հետ։Թեհյոնը ցանկանում էր խոսել,սակայն ոչինչ չասաց։Նա ևս մեկ անգամ նայեց Չոնի կողմը և բաց թողեց Նամիին։    ֊Հիանալի տեսք ունես քույրիկս։  ֊Շնորհակալ եմ Գուկ։Չոնգուկը ժպտաց և կախեց գլուխը։֊Այնքան էի կարոտել քեզ։Միայն դու ես ինձ այսպես դիմում Նամի։Երևում է շատ բան եմ բաց թողել քո կյանքից։Ինչպե՞ս ես։֊Հիանալի։֊Ներիր,որ կողքիդ չէի։֊Ես կներեմ,բայց դու ինքդ քեզ Ներում ես Չոնգուկ։Դու կործանեցիր մեր ընտանիքը։֊Նամի ես չգիտեի,որ Թեհյոնը կապ չունի։Ես միայն ցանկանում էի միայն հայրիկի վրեժը լուծել։֊Եվ հենց այդ վրեժն էր ստիպում քեզփակել ինձ տանը,ինձ վրա ձեռք բարձրացնել։Նրանք խոսում էին հանգիստ,առանց ձայնը միմյանց վրա բարձրացնելու։֊Ներիր ինձ խնդրում եմ։Ես իսկապես ափսոսում եմ,որ չէի լսում քեզ,չէի թույլ տալիս խոսեիր։Ներիր Նամի։Ես երկար եմ մտածել այստեղ գալուց առաջ։Սակայն չէի կարող քեզ մենակ թողնել։Դու կներե՞ս ինձ։  Նամին չգիտեր ինչ ասել։Նրա աչքերը արցունքոտվել էին։Նա իսկապես կարոտել էր Չոնին,չնայած իր բոլոր արաքները։  ֊Մայրի՜կ։Նայիր իմ ինքնաթիռը։Քեռի Լիքսն է այն ինձ նվիրել։Դեպի նրանց վազեց Սոջունը։Նամին արագ մաքրեց աչքերը և դիմավորեց տղային իր գրկում։  ֊Մամ,իսկ ով է այս գեղեցիկ մարդը։Չոնգուկը տխուր ժպտաց։Նամին նայեց Չոնին,հետո կրկին ժպտաց։֊Նա քո քեռին է Ջուն։Քեռի Չոնգուկը։Տղան զարմացած նայեց Չոնգուկին։Հետո ժպտաց և նետվեց նրա Չոնգուկի մոտ։  ֊Բարև քեռի։Ես Սոջունն եմ։Չոնգուկը ծնկեց տղայի առաջ։֊Ես Չոնգուկն եմ։Քո մայրիկի եղբայրը։Թեհյոնը մոտեցավ Նամիին։֊Ամեն ինչ կարգին է։֊Ըհը։Ես լիովին երջանիկ եմ։Թեհյոնը նայեց Չոնգուկին և Սոջունին։Ջունը Չոնին ցույց էր տալիս իր նոր ինքնաթիռը,իսկ վերջինս ուշադիր նրան էր լսում։֊Գնա՞նք,֊ասաց Թեհյոնը։֊Գնանք։Ջուն եկեք,պետք տորթը կտրենք։

                                 ***Խնջույքը շարունակվում էր։Թեհյոնը գրկել էր Սոջունին,իսկ Նամին կանգնած էր նրանց կողքին։֊Դե տղաս փչիր մոմերը։Սոջունը ձգվեց և փչեց տորթի վրա դրված հինգ թիվը։  Բոլորը սկսեցին ծափահարել։֊Ես պետք է նկարեմ այս երջանիկ պահերը,որ միշտ հիշենք,֊ասաց Ֆելիքսը և ձեռքն առավ լուսանկարիչը։֊Ժպտացեք,֊ասաց Լիքսը և սեղմեց նկարելու կոճակը,֊հրաշալի է։ Բոլորը ցանկանում էին կրկին վերադառնա  իրենց խնջույքին,սական Նամին ձեռքն առավ շամպայնի բաժակը և պատառաքաղով թեթև սկսեց հարվածել դրան։Բոլորը կրկին նայեցին նրանց։Թեն նույնպես զարմացած էր։  ֊Եթե դեմ չեք ցանկանում եմ այսօր նվերս հանձնել ոչ միայն տղային,այլ նաև սիրելի ամուսնուս։ Նրանց մոտեցավ իրենց տան տնտեսուհին,որի ձեռքում կարմիր տուփ կար։  Թեհյոնը հարցական հայացքով նայեց նախ տուփին,հետո Նամիին։  ֊Հուսամ Ձեզ դու կգա նվերս։Թեհյոնը և Սոջունը մոտեցան տուփին,որից հետո հավասար բացեցին այն։ Ոչ ոք չէր տեսնում,թե ինչ կար տուփում,սակայն ոչ ոքի աչքից չվրիպեց Թեհյոնի զարմանքով լի հայացքը։ Նա ձեռքը մտցրեց տուփի մեջ և այնտեղից հանեց նորածնի կոշիկներ և իրենց ապագա փոքրիկի  նկարը։ Նա ևս մեկ անգամ նայեց Նամիին և մեկ քայլ անելով դեպի աղջիկը,բռնեց նրա ձեռքերից։ ֊Նամի...սա կատակ չէ չէ՞։ ֊Ոչ կատակ չէ Թե։Թեհյոնը գրկեց կնոջը և սկսեց օդում պտտել։֊Շնորհակալ եմ,շնորհակալ եմ։Չգիտեմ,թե ինչ եմ արել նախորդ կյանքում,որ ունեմ քեզ,բայց ես իսկապես աշխարհի ամենահաջողակ տղամարդն եմ,որ ունեմ քո պես կին։Նամիի աչքերը արցունքոտվեցին։Թեն թեթև համույր թողեց նրա ճակատին։Այդ ժամանակ լսվեց ամբոխի բարձր ծափահարությունները։

Ինչքան ուժեղ կարող է լինել սերը։Այն ունակ է հաղթելու ցանկացածի։Այն ունակ է անելու այն,ինչը որ երբեմն անիմաստ և անհնարին է թվացել։Հուսամ,որ այս պատմությունը դուր եկավ Ձեզ։Սիրում եմ բոլորիդ։Սպասեք նոր գործերի☀️🤍