Գլուխ 0.14

-Բժիշկ ջան ինչպե՞ս է ամուսինս։-Ձեր ամուսինը ուշքի է եկել։-Վայ փառք շատ տեր Աստված։ Ինչպե՞ս է իրեն զգում։-Նրա վիճակը լավ է։-Բժիշկ ջան, աիկ կարո՞ղ ենք տեսնել մեր հորը,-հարցրեց Լեոն։-Կարող եք։-Իսկ կարո՞ղ ենք միասին մտնել նրա մոտ,-հարցչեց Սիան։-Իրականում չի կարելի, բայց հիմա կարող եք։-Մերսի բժիշկ ջան,-ասաց Լուկասը։Բոլորը մտան հիվանդասենյակ բացի Ալեքսից։Մտնելով ներս Լուիզան հարցրեց.-Ինչպե՞ս ես քեզ զգում սիրելիս։ Չես պատկերացնի թե որքան թի վախեցել։-Լավ եմ,-կամաց ձայնով պատասխանեց Ջեյքը։-Պապ ջան մաման այս մի շաբաթ է հիվանդանոցից տուն չի գնացել։ Նա ամեն օր աղոթել է քեզ համար։-Աղջիկս, սիկ Ալեքսը որտե՞ղ է։-Դրսում է։-Լուկաս կամ Լեո կանչեք նրան։-Լավ,-ասաց Լեոն և դուրս եկավ հիվանդասենյակից։Նա միջանցքում  մոտեցավ Ալեքսին և ասաց.-Պապան քեզ է ուզում տեսնի։Ալեքսը նայեց Լեոին և ձայն չհանեց։-Ալեքս չես հասկանու՞մ։ Պապան աչքերը բացել է ու ցանկանում է քեզ տեսնի։Ալեքսը ձայն չհանեց և դանդաղ քայլերով մոտեցավ հիվանդասենյակի դռանը։Լեոն շատ զարմացած էր եղբոր պահվածքից։Ներս մտնելով Ջեյքը հարցրեց Ալեքսին.-Ինչու՞ բոլորի հետ դու էլ չէիր եկել ինձ տեսնելու։Ալեքսը նայեց հորը և խորը շունչ քաշեց։ Հետո ասաց.-Քեզ լա՞վ ես զգում։-Ես քեզ հարց ունեմ տալու,-ասաց Ջեյքը,-Դու Ջեսսիկայի հետ մոտիկ ես։ Խնդրում եմ ասա, թե որտե՞ղ է հիմա նա ու ինչպե՞ս է իրեն զգում։-Երբ հիվանդանոցից դուրս էր գրվում արդեն լավ էր։ Իսկ թե որտեղ է մնում ես  չգիտեմ։ Ես գնացել էի նրանց տուն,բայց դարպասները փակ էին։ Ըստ երևույթի նրանք կամ քաղաքում չեն, կամ երկրում չեն, կամ էլ պարզապես գտնվելու վայրը փոխել են։-Մի րոպե տղես,-անհանգիստ ձայնով ասաց Ջեյքը,-Ջեսսիկան հիվանդանոցում է եղե՞լ։ Ի՞նչ է եղել նրան։-Չգիտեի, որ քեզ հետաքրքրում է Ջեսսիկայի առողջությունը, բայց կասեմ։ Պարզապես ալկոհոլ էր օգտագործել և ալերգիան էր բռնել։ Բացի այդ ջերմություն ուներ բարձր։ Բայց քո վիրահատության օրը նրան դուրս գրեցին և նա Մայքի հետ գնաց։ Բայցնա անհանգիստ էր քեզ համար։ Երբ իմացավ, որ վիրահատություն հաջող է ավարտվել հանգիստ սրտով գնավ։ Միայն խնդրեց փոխանցեմ, որ շուտ ապաքինվես և օատրաստվես ճշմարտության լսելուն, որովհետև ինքը ամեն ինչ անելու է ճշմարտությունը բացահայտի։Ջեյքը ձայն չհանեց։ Սիան խոսեց.-Ինքը արդեն փրփուրներից է կախվում։-Ինչու՞ ես այդպես խոսում թե դու ինչ որ բան գիտե՞ս,-կասկածելի հայացքով ասաց Ալեքսը։-Գժվե՞լ ես, մնում էր ինձ կասկածեիր,-մուննաթով պատասխանեց Սիան։-Ալեքս արդեն չափերդ անցնում ես,-ասաց Լուկասը։Ալեքսը ձայն չհանեց և դուրս եկավ հիվանդասենհակից։-Ես չհասկացա Ալեքսի այս պահվածքը,-ասաց մայրը։-Լեո եղբորդ հետ ի՞նչ է կատարվում,-հարցրեց Սիան։-Այդ բույն եղբայրը նաև քո եղբայրն է։ Խոսքերիդ մեջ ուշադիր եղի։-Դուրս եկեք սենյակից,-ասաց Ջեյքը,- Գտեք Ջեսսիկային և բերեք ինձ մոտ։ Ես ցանկանում եմ նրա հետ խոսել։Բոլորը զարմացած էին։ Լուկասը հարցրեց.-Վստա՞հ ես պապ ջան։-Ասածս կատարեք։Բոլորը դուրս եկան։ Միջանցքում Լեոն մոտեցավ Ալեքսին և ասաց հոր հրամանը։ Ալեքսը քմծիծաղ տվեց և ասաց.-Շուտով ամեն ինչ կպարզվի ու այդ ժամանակ բոլորը կընկնեն  նրա ոտքերը, բայց Ջեսսիկան չգիտեմ կկարողանա ներել իրենց թե չէ։-Ալեքս դու ինչ որ բան ես պարզե՞լ,-հարցրեց Լեոն։-Շուտով կիմանաս։ Ես կբերեմ Ջեսսիկային, հիմա ինձ կներեդ ես գործեր ունեմ։Ես պետք է գնամ։ Եթե հարցնեն իմ մասին, կասես, որ Ջեսսիկային եմ փնտրում։-Լավ։Ալեքսը դուրս եկավ հիվանդանոցից և նստեց մեքենան։ Մի քանի րոպե անց Ալեքսի մեքենան տրաքեց։ Ուժեղ ձայնից բոլորը դուրս եկան։ Լեոն նույնպես դուրս եկավ և գոռաց.-Ալե՜քս։-Այս ի՞նչ ձայն էր,-հարցրեց Սիան։-Ինչ որ բան տրաքեց,-ասաց Լուկասը և դուրս վազեց։Նրա հետևից դուրս եկան նաև Սիան և Լուիզան։