Մաս 10

- Նիկա, արդեն հյուրերը եկել են։ Քեզ են սպասում։ Իջի։ - Միկա, մի րոպե։ - Արագացրու։

-  Վաո։ Նիկա, ինչքա՜ն սիրուն ես։- Միկա, Նիկան ի՞նչ եղավ։- Վաո, Նիկա, ինչքա՜ն սիրուն ես։- Վայ, չտեսի պես ձեզ մի պահեք։ Միկա Սեմի բերանը փակի ու արի իջանք։- Նիկա, բայց ինչի՞ հրեշտակի հագուստ,- հարցրեց Միկան։- Հա էլի։ Պետք ա կախարդի հագուստ լիներ, երևի շփոթել են։- Հա՞ Դեմ։ Դե որ դու տենց ես մտածում, ես էլ Միկայի թևը կընկնեմ։

Մենք իջանք ներքև։ Բոլորը ինձ շնորհավորեցին, նվերներ տվեցին, բայց ես սպասում էի ուրիշին։ Մի քանի րոպե հետո մոտեցա Սեմին ու հարցրեցի։

- Դեյվից նորությու՞ն չունես։- Չէ։- Կարո՞ղ ա պապան ինչ-որ բան ա արել կամ ասել Դեյվին։- Չէ։- Հաստա՞տ։- Հա։ Եթե նման բան արած լիներ ես կիմանայի։ Ավելի ճիշտ ինձ ասած կլիներ, որ անեի։- Լավ։- Մտածու՞մ ես չի գալու։-  Գալու ա։

Մեկ ժամ հետո մեքենայի ձայն լսեցի ։

- Դեյվն ա։ Դեյվ։

- Դեյվ, ի՞նչ ես անում։- Քեզ նկարում եմ, որ ոչ միայն պատկերդ սրտումս լինի, այլև լինի իմ տան պատերին։- Դեյվ։ - Մտածում էիր չեմ գա։- Չէ։ Ես հավատում էի։- Իմ հրեշտակ։ Հիմա էլ ես հրեշտակ։ - Հիմա ոչ միայն դու ես հրեշտակ, այլև' ես։-  Չես ուզու՞մ նվերդ տամ։- Ես իմ նվերը արդեն ստացել էի։- 🤔- Դու, դու արդեն եկել ես։ Դու իմ ամբողջ կյանքիս նվերն ես։- Սիրունս։ - Արի գնանք առաջ։

Մենք գնացինք առաջ։

- Պապ, Դեյվն ա։ Իմ.. իմ ընկերը։ - Նիկա, մեզ մենակ Կթողնե՞ս։ - Չէ։ Չեմ թողնի։ Արի Դեյվ։- Նիկա, գնա այստեղից։ Ես լավ եմ։ Պապադ ինձ չի ուտի։- Չէ, Դեյվ։ Դե պապ, ես Դեյվի հետ դու գիտես ինչպես եմ ծանոթացել։ Դեյվն ինձ լուրջ ա վերաբերվում, չի նեղացնում։ Դե Սեմը ճանաչում ա Դեյվին։ Միկա, դու էլ ճանաչի դե Դեյվին։ Մենք գնացինք։ Պականեր։

Մենք առանձնացանք։

- Նիկա, դու գի՞ժ ես։- Վայ, ինձ մի նեղացրու։ Այսօր իմ ծնունդն ա։- Դե վերցրու նվերդ։- Ի՞նչ է։

- Վայ։ Ես... ես... Դեյվ։- Մի լացի։- Սա ինձ համար ամեն ինչ ա։ Դեյվ։ Դու ինձ իրոք դարձրեցիր հրեշտակ։- Թող սա միշտ քո ձեռքին մնա։ Այն կհիշեցնի ինձ։- Դեյվ.. ես.... վայ, մի նայի տենց։ Ես... - Ես էլ քեզ։

Ամբողջ օրս հրաշալի անցավ։ Այնքան լավ անցավ։