Մաս 4' պատահական հանդիպում
2 июля 2022, 23:29- Ալո!- Անի! Դեռ քնա՞ծ ես։- Հա!- Դու գժվե՞լ ես։ Արդեն ժամը 8-ն է, իսկ դու դեռ վազելու էլ չես գնացել, չես հագնվել։ Վեր կաց արագացրու։- Նեսի։ Ալարում էիր շուտ զանգես։- Մի բան էլ ինքն է մուննաթ գալիս։- Լավ պատրաստ լինեմ կզանգեմ։- Լավ։
- Տիկին Աննա, ես չեմ նախաճաշելու այսօր։( Տիկին Աննան մեր սպասուհին է)- Բայց.. - Չէ, կուշանամ դասից։ Մինչև գնամ Նեսիին վերցնեմ, դպրոց գնամ զանգը կտա։- Լավ, դպրոցում մի բան կուտես։- Լավ։
- Նեսի, դուրս արի ձեր բակում եմ։- Ի՞նչ կա։ - Ջղայնացած եմ։- Ինչի՞։- Ինչի՞ չես շուտ արթնացրել։ Ես քեզ գիշերը գրեցի չէ, որ հույսս դու ես։- Որովհետև առավոտը վեր կացա տեսա, որ քեզնից դատարկ sms է եկել, ասեցի ուրեմն զարթուն ես։- Լավ է։ Գնացինք։ Բայց կուշանանք։ Չես վախենա չէ՞, որ մի քիչ արագ քշեմ։- Չէ։
- Անի, զգույշ, այդ մեքենան։ Երկուսդ էլ արագ եք քշում։- Տես ինչպես ենք առաջ անցնելու։Մեր դասարանի նոր ինքնահավանի մեքենան է։- Անի, լավ էլի, գլխիդ պռոբլեմ մի բեր։- Արխեին, սիրելիս։Տեսնում ես նույնիսկ անցնելու տեղ չի տալիս։ Լավ տեղ չի տալիս, իրար կողքի կգնանք։
Վերջապես հասանք դպրոց։
- Հեյ, ինքնահավան, ինչի՞ չէիր ճանապարհ տալիս։- Նենց դու շտապում էիր ես չէ՞։- Հա, այդպես էլ կա։- Այս ինչ մեծ կարծիք ունես քո մասին։- Դու էլ ոչինչ։- Վայ, քիչ կռվեք իրար հետ, ես զարմանում եմ իրար այդքան շա՞տ եք ատում։- Հա,֊լսվեց Արամի պատասխանը։- Ես ավելի!- Չէ, ես ավելի!- Վայ, մի հատ երկուսդ էլ սուս մնացեք։ Նեսի դու Անիի հետ գնա, ես էլ Արամի հետ կգնամ,֊ձանձրացած մշտական կռվից խառնվեց Նիկը։
Արամի կողմից
- Արամ!- Հն!- Կտա՞ս ինձ քո ստորագրությունը։- Չէ։- Իսկ կարող եմ քո հետ նկարվեմ։- Չէ։- Լավ էլի, խնդրում եմ։- Ասեցի չէ։- Ինչի՞ ես աղջկա վրա գոռում։- Դու՞ էիր ասելու ինչ անեմ։- Հա ես եմ ասելու։- Դու ով ես, որ ինձ ասես ինչ անեմ։- Բա դու ով ես, որ իր վրա գոռաս։- Ես իմ կյանքը։- Քեզ ոչ ոք թույլ չի տվել գաս այստեղ գոռգռաս։- Լսել եմ դու էլ ես սառնասիրտ, բա ինչի՞ ես սրան պաշտպանում։- Նոռմալ խոսա աղջկա մասին ես խոսում։- Բոլոր աղջիկներն էլ նույնն են։- Դու ինչի՞ ես այդքան վստահ։Պետք չի այդքան ինքնահավան լինել, պետք չի վեր-վեր թռչել, մի օր թևերդ կկտրեն։- Ու այդ ով պետք թ իմ թևերը կտրի։ Դու՞։- Հա ես։- Դու դեռ շատ փոքր ես ինձ ինչ-որ բանում խանգարելու համար։- Այդպե՞ս ես կարծում։- Հա։- Բայց ես արդեն քեզ խանգարում եմ։- ԵՒ ինչու՞մ։- Աղջկան ավելի շատ կոպտելու հարցում։ Հիմա հասկացար, որ ես այդքան էլ փոքր մարդ չեմ։- Նայած քո աչքերով, թե իմ։- Լու՞րջ։Արի կողքիններին հարցնենք ես մեծ եմ իրանց աչքերով, թե՞ փոքր։- Արի։ Բայց չեմ կարծում, որ իրանք կասեն այն ինչ մտածում են, վերջիվերջո ես էլ եմ հայտնի դու էլ։- Խոստովանու՞մ ես, որ ես քո հետևից ընկած աղջիկ չեմ։- Չէ։- Բայց խոստովանում ես, որ հայտնի եմ։- Հա։- Բա ուրեմն պատասխանի հայտնիի ինչի՞ն է պետք հայտնիի հետևից ընկնելը։- Ուրեմն դու էլ ես խոստովանում, որ ես հայտնի եմ։- Հա։ Բայց դու էլ իմ հարցին պատասխանի։- Դրանով դու....- Հերիք է էլի։ Բոլորդ ձեր դասարաններով գնացեք։ Անի, Արամ լռեք։ Արամ գնացինք։- Նիկ, թող ձեռքս։- Գնացինք!- Աստված իմ, ես կոպիտ ինքնահավանը որտեղից հայտնվեց։- Արի Անի գնացինք։- Նես, այսօր մի լավ տեղ կորոշես ու կասես, գամ ցրվես, մի լավ մարդկանց աչքից հեռու սրճարան։- Լավ։
Իրիկուն էր։ Այսօր փոքր-ինչ խախտեցի ռեժիմս ու 9:30 գնացի Նեսիի ասած վայրը։Տեսա, որ մեքենայի համար անհարմար ճանապարհ է։ Եթե մեքենան այդտեղով գնա ջարդուփշուր կլինի։ Կանգնեցի։
- Նես, ես մեքենան կանգնացրել եմ։ Ես ոտքով կգամ, ինձ սպասի։- Որտե՞ղ ես կանգնած հիմա։- Այս ի՞նչ աղմուկ է։Նեսի, հեսա քեզ կզանգեմ։
- Այս ովքե՞ր են կռվում։ Ի՞նչ։Արա՞մ։
- Արա՜մ։ Դանա՜կը։Հետևդ։- Ի՞նչ։ Անի ի՞նչ գործ ունես ստեղ?։Գնա արագացրած։- Հիմա ինչ էլ ասես քեզ մենակ չեմ թողնի։- Թողեք աղջիկը գնա, նոր կշարունակենք։- Չէ! Հազիվ սիրուն աղջիկ է եկել, ինչի՞ թողնենք։Թռչնակը իր ոտով ընկել է թակարդը։- Կմորթեմ, եթե Անիի գլխից մի մազ է պակասել։- Իմ մասին մի մտածի։ Իրանք չգիտեն ես ինչերի եմ ընդունակ։- Գնա այստեղից- Սկսենք կռիվը։
- Արամ, թիկունքս պահի։- Ի՞նչ։
- Ախ։- Ի՞նչ եղավ Անի։- Ոտքս ոլորեցի։- Մի րոպե սպասի։- Վերջ, վերջ, մենք հասկացանք մեր սխալը, կներես, գնացինք տղեք։- Ա՜խ- Հն! Չես կարող քայլել։- Կփորձեմ։
Пока нет комментариев. Авторизуйтесь, чтобы оставить свой отзыв первым!